Wizualizacja w czasie | 2010-13
W cyklu autoportretów fotograficznych używając labiryntu pomieszczeń i korytarzy w mieście Warszawa, chciałabym umiejscowić i jednocześnie wyodrębnić siebie jako indywidualną jednostkę. Jest to miejsce publiczne – przejście podziemne przy Dworcu Śródmieście, gdzie przemieszcza się bardzo dużo ludzi. Moment sfotografowania odbywa się w krótkich chwilach, gdy następuje wyciszenie tej przestrzeni. Kreuję ją swoją własną osobą,
przebieram się, odgrywam swój własny spektakl.
Funkcjonując w wirze codzienności, przestajemy dostrzegać siebie nawzajem, każdy jest skupiony na sobie i dążylabiryntem ulic, korytarzy do wybranego celu. Tylko czy wybiera właściwą drogę? Jest przecież tak wiele możliwości, zbyt wiele.
Fotografia rozgrywa się u mnie na płaszczyźnie spontanicznej akcji. Lubię zaczepiać i fotografować ludzi na ulicy. Jest ona kontaktem bezpośrednim. Jestem wtedy, jak u Sontag, lwem polującym na ulicach miasta. Są to niezwykłe momenty, kiedy wchodzę w relację z otoczeniem, którego tak jak napisałam powyżej przeważnie nie zauważam.
Forma autoportretu w kolorowym stroju pozwala mi poza wytworzeniem sobą kolorowego akcentu w szarej pustej przestrzeni, na nawiązanie specyficznej więzi z ludźmi, uśmiechają się oni do mnie lub pytają się „co ja tutaj robię?“.
Człowiek, otoczenie i chwila obecna.
Jest to próba wytworzenia relacji pomiędzy człowiekiem a otoczeniem i ich zapis za pomocą fotografii. Próba ucieczki od masowości w miejscu, gdzie jest to wręcz niemożliwe.
Otoczenie i relacje między człowiekiem a betonem, tzw. postępem cywilizacyjnym, który bardziej zamyka niż otwiera, bardziej wyklucza niż wyjaśnia.
I chwila obecna – widziana w formie autoportretu osaczonego coraz większą liczbą ludzi. Moment sfotografowania odbywa się w tych krótkich chwilach, gdy następuje wyciszenie tej przestrzeni.
Surowość otoczenia, która osacza jest również zderzona z kolorem postaci, która jest tu obca, poprzez co staje się ona ważna.
Visualisation in time
A self-portrait cycle against the background of labyrinthine rooms and corridors of Warsaw passages let me place and at the same time educe myself as a unique individual. These are public spaces where throngs of people move quickly about; the picture is taken in an instant when the space is silenced. I create this space by my own person,
I change clothes, giving a private performance.
By existing in a whirl of everyday life we cease to notice one another; everyone focuses only on themselves and wanders the labyrinth of streets and corridors to a chosen destination. But does one choose the correct way? There are so many possibilities, too many.
My photography occupies the spontaneous action plane; I like to chat up to people and to take their pictures. It constitutes a direct contact. Like with Sontag, I become a lion with the streets my hunting ground. These are singular moments when I interact with the environment that I, as I have mentioned above, hardly ever notice.
The form of a self-portrait in a colourful attire allows me, apart from introducing a colourful accent to a grey space, to engender a particular bond with people, who smile or ask me “what are you doing here?”
The man, the environment, the present moment.
This is an attempt to create a relation between the man and the environment and its recording by means of photography. This is an attempt to flee from popularity in a place where such escape is all but impossible.
The environment and relations between the man and the concrete block, or the progress of the civilisation, which serves more to enclose and to alienate than to explain.
And the present moment – viewed in the form of a self-portrait beset with an increasing number of people; the photo is taken in the instant that this space is silenced.
The severity of the imposing environment clashes with the colourful person which is alien, and thus becomes important.